[Aufic-Khr][D18] La Mia Duchessa ch.8

posted on 25 Apr 2012 15:48 by isisneptra in LaMiaDuchessa
 
 
 
 
 
Title : LA MIA DUCHESSA

Author : ISISNEPTRA (YUKINO...)

Pairing : D18

Rating : PG-17


----------------------------------


Announce : อีกครั้ง .... ประกาศรีไรท์เรื่องนี้นะจ๊ะ.....



Caution : หากมีตัวละครตัวไหนพาดพิงบุคคลจริง และหรือ อาจมีการพาดพิงถึงอำนาจของศาสนจักรอันมีอยู่จริงใสมัยนั้นๆ โปรดกรุณาอภัย เนื่องจากฟิคนี้แต่งขึ้นโดยความพึงใจของไรท์เตอร์ และจะถูกอ่านโดยความพึงใจของรีดเดอร์เช่นกัน ด้วยเจตนาอันดีมิได้ต้องการหลู่เกียรติแต่อย่างใด



Warning : RAPE + SM + DARK + ANGSTY + DRAMA + ROMANCE // Rating ของฟิคทั้งหมดมันจะมีตั้งแต่ PG-13 to NC-18 นะคะ



Short note : ตอนที่แปดรีไรท์แล้วจ้า จริงๆก็คืออ่านเช็คดูนั่นแหละแล้วก็มีเปลี่ยนคำอะไรบ้างนิดหน่อย :)



หมายเหตุ : กรุณาอย่านำฟิคนี้ไปเผยแพร่ก่อนได้รับอนุญาตินะคะ

note : please do not post (or do some kind of copy in any part) this Fan Fiction before receiving permission.


----------------------------------

 
 
 
 
 
CAPITOLO OTTO

 
 
 
 
 
เคียวยะยังคงหลับใหลไม่ได้สติอยู่เกือบสามวันหนำซ้ำไข้ยังกลับหนักขึ้นมาอีกจนกระทั่งดีโน่จะออกไปตามสควอโล่ด้วยตนเองอยู่แล้วแต่ได้ยินเสียงแผ่วๆที่เอ่ยอย่างยากลำบากออกมาจนต้องหันกลับไป



“ทะ...ท่านดีโน่...” แม้กระทั่งถูกทำรุนแรง แม้จะสลบไสลอยู่ก็ยังเอ่ยนามของเจ้าชีวิตออกมา



“ข้าอยู่ที่นี่...เคียวยะ...” มือแกร่งหยาบคว้าหัตถ์น้อยขึ้นมาแนบที่แก้มตนเอง



ศีรษะเล็กๆขยับไหวเล็กน้อยก่อนที่ดวงตาจะปรือเปิดเพียงเล็กน้อยก่อนจะหลุบลงขมวดคิ้วแล้วพยายามกะพริบถี่ๆจนกระทั่งสามารถลืมตาได้สำเร็จ



และเมื่อดวงตาของทั้งสองสบกันรัตติกาลดำมืดก็ฉายแวววูบหวั่นไหว



“ขะ...ข้า...กระหาย...น้ำขอรับ...” เคียวยะเอ่ยเสียงแหบแห้ง เม็ดเหงื่อยังเกาะพราวทั่วใบหน้า



ชายหนุ่มลุกขึ้นหยิบเหยือกน้ำรินลงสู่แก้วแล้วยกแก้วใบนั้นขึ้นก่อนจะสอดแขนเข้าใต้ไหล่บอบบางโอบประคองให้ลุกขึ้นจึงค่อยๆจรดขอบแก้วที่ริมฝีปากเล็ก



เด็กน้อยรู้สึกงุนงงกับการกระทำของเจ้านายตนอย่างมากแต่ก็ปล่อยให้ความกระหายเข้าครอบงำจึงได้จิบน้ำลงคอไปทีละน้อย



“ร่างกายเจ้ายังอ่อนเพลียอยู่มาก...ทานอาหารเสีย...แล้วทานยา...จะได้หายป่วยไข้ไวๆ...” ดีโน่เอ่ยเอื้อมมือหวังจะลูบไล้ที่เรือนผมของเด็กชายที่กำลังหลุบตาลงต่ำ แต่เคียวยะกลับพยายามหนีมือของเขาด้วยการถดถอยร่างขึ้นไปที่หัวเตียง



“เจ้าวางใจได้...ข้าจะมิกระทำเช่นนั้นในระหว่างที่เจ้ายังมิหายดี...” แล้วดึงร่างเล็กๆที่กำลังสั่นสะท้านเพราะหวาดกลัวมากอดแนบอก ก่อนจะผละออกแล้วยกถาดอาหารมาให้



เคียวยะดื่มกินอย่างเชื่องช้าเพราะยิ่งขยับกายความวิงเวียน อาการมึนงง ยิ่งปรากฏชัดในศีรษะมากกว่าเดิม เมื่ออาหารพร่องลงเล็กน้อยเจ้าตัวก็ดันถาดอาหารออกจากตักของตนเองไปวางไว้ที่โต๊ะข้างเตียง



“อิ่มแล้วรึ...เจ้าเพิ่งทานไปเล็กน้อยเท่านั้น...” ชายเจ้าของเรือนเอ่ยเรียบๆ



“...” เด็กชายมิได้เอื้อนเอ่ยสิ่งใดออกมา แค่เพียงหันหน้าไปยังหน้าต่างมองท้องฟ้ายามบ่ายคล้อยเท่านั้น



“เจ้าเกลียดข้าสินะ...” ดีโน่กล่าว ทำให้ร่างเล็กต้องเบือนหน้ากลับมาหาเรียวคิ้วขมวดมุ่น




...ข้ามิมีสิทธิทำเช่นนั้นดอก...




...ในเมื่อชีวิตข้าเป็นของท่าน...




...นับแต่ครานั้นที่ท่านช่วยข้ามา...




...ข้าเพียงเจ็บ...




...เจ็บที่ท่านเห็นข้าเป็นเพียง...




...สิ่งของ...




...ที่ใช้ระบายราคะของท่านเท่านั้น...




เรียวปากบางเล็กขยับกำลังจะเอ่ยตอบแต่เสียงเคาะที่ประตูกลับดังขึ้นเสียก่อน



“มิโอ ซินญอร์ขอรับ...ท่านคาร์ดินัลให้เด็กนำสาสน์มาขอรับ...” เสียงของโรมาริโอ้ดังขึ้นเบื้องหลังประตู



“เข้ามา...” ดีโน่ตอบกลับไป



โรมาริโอ้ส่งสาสน์ที่มีตราประทับบนครั่งสีแดงที่หยดผนึกสาสน์นั้นให้แก่ดีโน่ ชายหนุ่มรับมาแล้วเอื้อมมือไปหยิบมีดบนโต๊ะมาตัดขอบก่อนจะดึงสาสน์ขึ้นอ่าน





ถึงสหายสูงศักดิ์



                 ข้ามีเรื่องร้อนใจประการหนึ่งหวังให้ท่านช่วยเหลือ เป็นเรื่องส่วนบุคคลของข้า โปรดมาพบข้าที่เดิม หากท่านมิสะดวกใจก็มิเป็นไร อย่างไรเสีย ข้าจะรอจนถึงยามที่ระฆังลั่นหกครา



                                                                                                                                                        ขอพระเจ้าสถิตย์อยู่กับท่าน





“โรมาริโอ้เตรียมสคูเดอเรียให้ข้า...อีกหนึ่งชั่วโมงข้าจะไปพบท่านคาร์ดินัล...” นายหนุ่มสั่ง พ่อบ้านโค้งกายให้แล้วเดินจากไป



“เจ้าดื่มยาเสีย...แล้วพักผ่อน...” ชายหนุ่มยื่นถ้วยที่บรรจุยาสีน้ำตาลมีไอร้อนจางๆลอยอยู่



เคียวยะรับมาอย่างว่าง่ายดื่มลงไปรวดเดียวจนหมดเพราะมิต้องให้รสขมเฝื่อนคอของมันคลอคลองในปากนานนัก แต่แล้วก็ต้องสำลักออกมาเพราะความร้อนของยา และเพราะดื่มรวดเร็วเกินไป



“แค่กๆ...แค่กๆๆ...” เด็กน้อยไอออกมาทำให้กลิ่นขมๆของยากระจายอยู่ในปากเรียวคิ้วขมวดเข้าหากันใบหน้าขาวซีดเริ่มเปลี่ยนสี และรู้สึกผะอืดผะอมราวกับจะอาเจียนออกมาเสียให้ได้



นายหนุ่มทอดถอนใจหยิบขวดทรงกลมคล้ายไหขนาดเล็กจากในถาดอาหารเปิดฝาออกแล้วใช้ไม้ที่เสียบอยู่ควานเอาของเหลวเหนียวหนืดสีอำพันเข้มออกมาปาดลงที่ลิ้นของตน แล้วประทับปากลงที่ริมฝีปากเล็กนุ่ม



“อือ...อื้อออ...” เด็กน้อยพยายามดิ้นรน หวาดกลัวว่าท่านดยุคจะกระทำรุนแรงอีก แต่กลับรู้สึกถึงของเหลวอุ่นๆอมหวานที่ร่างแกร่งดุนดันเข้าสู่ปากตนเอง กลิ่นหอมของมันจึงทำให้รู้ว่าเป็นน้ำผึ้งป่า มือเล็กที่พยายามดันหน้าอกแกร่งให้ถอยไปนั้นจึงแปรเปลี่ยนเป็นขยุ้มที่ปกทูนิคแทน



ของเหลวที่หวานหอมนั้นเทียบไม่ได้กับปากเล็กนุ่มนิ่มของเด็กน้อย ดีโน่ปล่อยให้น้ำผึ้งไหลลงคอของเคียวยะแล้วจึงกวาดเอาความหวานของเด็กชายเข้าปากของตนบ้างก่อนจะถอนออกมา ลูบไล้เรือนไหมดำขลับอีกคราก่อนจะเดินออกไป



เด็กน้อยยกมือขึ้นแตะที่ริมฝีปาก จุมพิตเมื่อสักครู่ดูจริงใจอยู่พอควร แต่ความหมายของมันคือสิ่งใดเขามิอาจไขออก อาจเป็นเพียงจุมพิตดังเช่นยามปกติ หรืออาจเป็นจุมพิตปลอบประโลม แต่คงมิใช่คำขออภัยกระมัง นายท่านจะมาขออภัยเขาได้อย่างไร



เคียวยะเลื่อนตัวลงใต้ผ้าห่มแล้วพยายามข่มตาข่มใจมิให้คิดฟุ้งซ่านถึงจุมพิตหอมหวานที่นายเขามอบให้ก่อนจากไป มิใช่ว่าไม่ชอบการจุมพิต แต่อยากรู้ว่าทำไปเพื่อกระไรมากกว่า ยิ่งคิดความวิงเวียนศีรษะก็ดูเหมือนจะเพิ่มขึ้นจึงได้ปล่อยให้ความง่วงงุ่นเข้าแทรกความคิดนั้นแล้วหลับใหลสู่นิทรา



กว่าจะรู้สึกตัวอีกคราก็ยามดวงตะวันขึ้นตรงกลางท้องฟ้าแล้ว เคียวยะถอนหายใจอาการวิงเวียนมึนงงหายไปแล้ว แต่ร่องรอยต่างๆบนร่างกายยังคงอยู่ ยังคงย้ำเตือนถึงสิ่งที่ถูกกระทำ



มือเล็กยันลงที่เตียงแล้วดันตนเองให้ลุกขึ้นเพื่อไปชำระกายที่ชุ่มเหงื่อให้สะอาดสะอ้าน แต่ก่อนที่เท้าจะได้แตะถึงพื้นกลับถูกคว้าข้อมือไว้เสียก่อน



“เจ้าจะไปไหน...เคียวยะ...” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นใกล้ๆนี้เอง



เด็กน้อยหันกลับไปพบว่าดีโน่นอนอยู่บนเตียงของตนและกำลังจ้องมา มือหนากระตุกดึงให้ร่างบางล้มลงที่เตียงแล้วลากตัวมากอดไว้



“อย่าได้คิดจะลุกไปไหน...จงพักเสีย...”



เมื่อถูกชายหนุ่มรัดเอวไว้ ทั้งเรี่ยวแรงก็ยังมิกลับคืนมาจึงยินยอมปล่อยให้ตนเองถูกกอดไว้เช่นนั้น แต่ยังคงหันหลังให้ชายหนุ่มอยู่




...มิกล้ามอง...




...มิอาจสบตา...




...เพราะไม่เข้าใจในสิ่งที่ท่านดีโน่กระทำ...




...รุนแรง โหดร้ายถึงเพียงนั้น...




...แล้วกลับมาอ่อนโยน...




...ไยท่านจึงทำให้ข้าสับสนถึงเพียงนี้...




...ท่านต้องการสิ่งใดจากข้ากันแน่ขอรับ...




ดวงตาคู่งามปิดลงพร้อมกับน้ำตาที่หลั่งไหลลงสู่หมอน



คืนที่ผ่านมานั้นท่านดยุคมิได้หลับใหลแม้สักเพียงน้อยนิด เพราะมัวครุ่นคิดแต่เรื่องที่ท่านคาร์ดินัลฝากฝัง และกำชับมา
<