[Secret Utapuri] จองไว้ก่อน TT^TT

posted on 13 Mar 2012 22:25 by isisneptra in Fiction
เอนทรีนี้เป็นส่วนหนึ่งของกิจกรรม
 
 
 
 
 
ได้ของ >> ~Freyachan~ << โมเคะสุด(หื่น)ซึน?
 
 
ขอแปะรีเควสซักหน่อย
 
 
[Fic] 1. เร็นมาสะในธีม "จูบอันอ่อนโยนดุจน้ำแข็งของอัศวิน(มาสะ)กับจูบอันเร่าร้อนดุจไฟของปิศาจ(เร็น)" 
 
[All]  2. เร็นมาสะกับวันวาเลนไทน์ มาสะจะทำช็อกโกแลตแบบไหนให้เร็นกินนะ (ปล.เร็นเกลียดช็อกโกแลตมั่กๆ)
 
[All]  3. เมื่อโอโตยะมาชวนมาสะไปอาบน้ำด้วยกัน เร็นจะทำอย่างไรกันนะ
 
[All]  4. อยากเห็นมาสะง้อเร็นให้ดูหน่อย 
 
[Art] 5. มาสะ&ไมจังกอดกันแบบน่ารักๆ หรือไมจังกำลังอ้อนมาสะอยู่ก็ได้
 
[Art] 6. มาซาโตะ&โอโตยะ&โชจัง หูแมวหรือหูหมา(หรือหูอะไรก็ได้)แบบโมเอ้ๆ
 
[Art] 7.หนุ่มๆ Starish ทั้ง 6 คนในชุดเจ้าชาย Disney เรื่องต่างๆ (http://www.artwallpapers.biz/disney/Disney-Princess/imagepages/image678.htm)
 
[Other] 8. ทำช็อกโกแลตรูปเจ้าชายคนไหนก็ได้แล้วส่งมาให้กินถ่ายรูปส่งมาให้ดูหน่อย
 
อยากคิดให้ได้เยอะกว่านี้แต่หมดแรงแล้ว ว่าจะก็อปคนอื่นเอาได้มั้ยเนี่ย lol 
 
หมายเหตุ [All] หมายถึง Fic หรือ Art ก็ได้ค่ะ
 
 
ปล.มีมาสะทุกข้อเลย ลำเอียงโพดๆ
 
 
 
มันเป็นอะไรที่หนักใจมากนะ 1+3+4 อยากทำสามข้อเลยอะ แต่แบบว่าช่วงนี้ไม่มีเวลาทำเลย ก็เลยปั่นได้แค่นิดเดียว
 
 
เอาเป็นว่าขอเคลียร์เควสนึงก่อนแล้วกันนะ XD
 
 
 
 
 
 
 
 
Title : ...รอเจ้าของรีเควสมาตั้งให้อะ

Author : ISISNEPTRA (YUKINO...)

Pairing : RENxMASATO

Rating : ????? 


----------------------------------




Caution : ระวังมันมีหลายรสชาติ?ให้ท่านเลือก Undecided



Warning : DARK + ANGSTY + DRAMA + ROMANCE



Short note : มันยังไม่โจบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบ ฮือออ



หมายเหตุ : กรุณาอย่านำฟิคนี้ไปเผยแพร่ก่อนได้รับอนุญาตินะคะ

note : please do not post (or do some kind of copy in any part) this Fan Fiction before receiving permission.


----------------------------------
 
 
 
 
 
ณ ดินแดนอันไกลโพ้นย้อนเวลาหมุนกลับไปถึงยุคแห่งพลังเร้นลับของเหล่าภูตและนางพรายยังไม่ถูกทำลาย เมื่อสมัยที่อาณาจักรแห่งเหมันต์ และอาณาจักรคิมหันต์ยังคงอยู่ ช่วงเวลา...ที่ความสัมพันธ์ของทั้งสองอาณาจักรซึ่งแตกต่างได้ผสานรอยร้าวที่เป็นชนวนแห่งสงครามนานนับพันปีเข้าหากัน


ความสัมพันธ์นั้นได้เริ่มต้น ตั้งแต่ที่อคาเดมี หรือโรงเรียนภูติได้ก่อตั้งขึ้นบนเนินเขาระหว่างทั้งสองอาณาจักร เหล่าภูติจึงต่างส่งทายาทของตนเข้ารับการศึกษาที่ถือว่าดีที่สุดในขณะนั้น


สายลมแห่งอาณาจักรเหมันต์พัดผ่าน ยามที่ชายฉลองพระองค์ของเจ้าชายรัชทายาทเพียงคนเดียวของอาณาจักรทางเหนือปลิวไสวทุกสิ่งที่ทรงเหยียบย่างจะแปรเปลี่ยนเป็นน้ำแข็ง ทุกท่วงท่าการเยื้องย่างเชื่องช้าหากแต่หนักแน่น ใบหน้าที่แสนเย็นชาไร้ความรู้สึกคือสิ่งที่แสดงถึงสูงศักดิ์ของพระองค์


ทางเดินหินของอคาเดมีทอดยาวไปเบื้องหน้า เหล่าภูติมากหน้าหลายตาต่างหลบให้เจ้าชายมาซาโตะได้ผ่านไปแต่โดยดี มิใช่เพราะพระองค์จะทรงเอาโทษแต่เป็นเพราะต่างเกรงในพลังแห่งความเหน็บหนาวที่แผ่ออกมาต่างหากเล่า


“นี่ๆ...หลบก่อนให้เจ้าชายฮิจิริคาวะผ่านไปก่อน” เสียงเรียกของภูติสาวผู้หนึ่งได้ฉุดรั้งเพื่อนของเธอไว้ด้วยความเป็นห่วง แต่ด้วยเสียงอันดังจึงไม่น่าแปลกใจที่มาซาโตะจะได้ยินเข้า และดูท่าเพื่อนที่เธอคงจะมิได้รู้เรื่องรู้ราวอะไรภูติสาวตนเดิมจึงได้อธิบายความเสริม


“นี่ไม่รู้หรือไง...มีคนเล่าว่า...แค่จูบเดียวจากเจ้าชาย...ร่างเธอจะกลายเป็นน้ำแข็งที่ไร้ชีวิตจิตใจตลอดกาล”




...ใช่...




...ข่าวนั้นเป็นเรื่องจริง...




...แต่ข้าไม่ได้มีเจตนาเช่นนั้น...




“ว่ากันว่าจุมพิตของเจ้าชายเย็นชาเหมือนใบหน้าของเขานั่นแหละ” เพียงแค่จบประโยค หากแม้นมีผู้ใดได้สบสายตากับเจ้าชายอย่างแนวแน่แล้วก็คงจะเห็นประกายแห่งความอ่อนไหวในเนตรสีน้ำแข็งนั้น




.




.




.




“มาสะจัง...มาสะจัง...รอข้าด้วย...” เด็กหญิงเจ้าของดวงตากลมโตสีเหลือบมะนาวแลดูคล้ายกับว่าดวงเนตรนั้นไม่น่าจะใช้การได้เหมือนคนทั่วไป รีบรี่วิ่งตามสหายน้อยที่มีอายุไล่เลี่ยกัน พยายามส่งดอกไม้ที่ตนเองสู้อุตส่าห์พยายามใช้พลังพรายแห้งสายน้ำแช่หุ้มด้วยน้ำแข็งไว้อย่างสวยงามให้ หวังจะใช้เป็นของขวัญที่เคยช่วยให้เธอสามารถผ่านอุปสรรคเรื่องเสียงดนตรีไปได้


แต่แล้วในช่วงจังหวะที่เด็กชายหันมาตามเสียงเรียกหานั้น ฝ่ายพรายน้อยที่กำลังอยู่ในอารามปิติ และอยากจะรีบอวดความสามารถของตนจึงได้หลับหูหลับตาวิ่งเข้าหาเจ้าชายน้อยแห่งวังเหมันต์เสียอย่างนั้น ปากของทั้งคู่ก็ประกบเข้าหากันโดยไม่ทันตั้งตัว


เพียงความเย็นจากเนื้อนุ่มปัดผ่าน เบาบางเสียยิ่งกว่าสายลมพัดแผ่ว ก่อนที่เด็กหญิงจะได้อวดดอกไม้งามในมือน้อย ดวงตาสีเหลืองมะนาวก็เบิกกว้าง ร่างทั้งร่างก็พลันกลายเป็นน้ำแข็งตั้งแต่ริมฝีปากที่สัมผัสกันไปจนถึงปลายเส้นผมที่พลิ้วไปตามแรงลมปะทะขณะวิ่งมา


“น...นะ...นา...นานามิจัง...” เสียงใสๆของเจ้าชายน้อยเอ่ยนามสหายพรายอย่างตะกุกตะกัก ไม่รู้ว่าตนควรจะทำอย่างไรเพื่อแก้ไขสิ่งที่เกิดขึ้นเบื้องหน้านี้


แต่นั่น...ยังมิใช่บทสรุปของความพลั้งเผลอไม่ระวังตัวในครั้งนี้ เพราะในขณะที่ร่างของพรายน้ำกลายเป็นน้ำแข็งนั้น พอดีกับที่เจ้าชายเร็นก็ได้วิ่งเลี้ยวมาเจอเข้าพอดี ดินเหนียวที่ถูกเผาให้เป็นรูปบูดๆเบี้ยวๆด้วยความพยายามอย่างยิ่งนั้นหลุดมือหล่นลงแตกระจายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย


ไม่ใช่เพราะความตกใจ แต่เป็นเพราะความโกรธา ที่เห็นว่าคนสำคัญจะมอบจุมพิตน้ำแข็งนั้นให้ผู้อื่นทั้งที่เคยได้ทำสัญญากันไว้เป็นมั่นเหมาะแล้วเมื่อไม่กี่วันก่อนว่า ‘จุมพิตของมาซาโตะจะเป็นของเร็น และจุมพิตของเร็นจะเป็นของมาซาโตะ’


เสียงดินเผาตกกระทบพื้นหินนั้นส่งเสียงดังได้ดึงสติของเจ้าชายน้อยมาซาโตะที่กำลังพรึงเพริดนั้นกลับสู่โลกแห่งความเป็นจริง ดวงตากลมโตราวสีบลูไอซ์หันไปทันได้เห็นเจ้าชายจินงูจิสะบัดหน้าเดินกลับไป


และไม่ว่าเจ้าชายมาซาโตะจะพยายามง้อ หรือสอบถามว่าตนนั้นได้ทำผิดที่ตรงไหน อีกฝ่ายก็จะไม่ยอมเจรจาด้วย ทำแต่เพียงเดินหนีไปจนกระทั่ง.....เส้นด้ายบางเบาเส้นสุดท้ายได้ขาดผึงลง


“นี่ๆ...เจ้าโกรธข้าทำไม” เสียงเด็กน้อยเจ้าของเรือนไหมสีไพลินเอ่ยขณะเดินไล่ตามเด็กชายอีกคน


“...เจ้าผิดสัญญากับข้า...ข้าจะไม่พูดกับเจ้า!!” แม้จะว่าอย่างนั้นแต่ในใจก็อยากได้คำขอโทษและสำนึกผิดจากอีกฝ่าย


“ผิดสัญญาอะไร...ข้ายังไม่ได้ทำอะไรเลยนะ...” เสียงใสนั้นตัดพ้อ ยังไม่รู้ว่าตนเองได้กระทำสิ่งใดที่ทำให้เด็กชายที่เดินนำลิ่วไปข้างหน้าต้องขุ่นเคือง


“เจ้าสัญญาแล้ว...จะไม่ให้ใครจุมพิต...นอกจากข้า!!” เด็กน้อยที่ถูกตามง้อสะบัดหน้าหันมา เรือนไหมสีทองคำติดประกายแห่งเปลวเพลิงปลิวไสวตามแรง ดวงเนตรสีไพลินอ่อนแข็งกร้าวโกรธาถึงขีดสุด


“ข...ข้า...ข้าเปล่านะ!”


“เจ้าโกหก!!...ถ้าไม่เช่นนั้น เหตุใดพรายนั่นจึงกลายเป็นน้ำแข็งเล่า มาสะ!!” เสียงตะคอกโต้อันรุนแรงสวนกลับทันทีที่ร่างเล็กกว่าเบื้องหลังพยายามเอ่ยแก้ตัว ขณะนี้ใบหูของเจ้าชายแห่งวังปีศาจทางใต้ได้ยืดขยายเป็นปลายแหลม เขี้ยวและเขาเล็กๆงอกยาวออกมาพร้อมกับปีกสีเพลิงเบื้องหลัง


“ในเมื่อเจ้าไม่รักษาสัจจะ นับจากนี้ไป!! จุมพิตของข้าจะมีให้ทุกคน นอกจากเจ้า!!”


“ฮ...ฮึก...ข้าเปล่านะ...เร็น...ข้าเปล่า” หยาดน้ำตาร่วงหล่นจากเนตรกลมกลายเป็นหยดน้ำแข็งน้อยๆ แต่เมื่อมันกระทบพื้นก็แตกเป็นเสี่ยงๆคลายกับเป็นสัญญาณที่บ่งบอกว่าความสัมพันธ์ของทั้งสองไม่อาจกลับมาเป็นเช่นเดิมได้อีก


นับตั้งแต่นั้นเป็นต้นมาภูติน้อยแห่งเพลิงก็ไม่ปรารถนาที่จะมอง หรือขยับโอษฐ์เอื้อนเอ่ยกับภูติรัชทายาทแห่งวังน้ำแข็งอีกเลย




.




.




.




เรื่องราวแต่เก่าก่อนที่หวนกลับมาให้เจ้าชายได้นึกสมเพชในพระองค์เองนั้นต้องหยุดชะงักลง เมื่อได้สดับเสียงหวีดร้องหัวเราะต่อกระซิกคิกคักจากทางเดินหินฝั่งตรงข้าม มาซาโตะชำเลืองหาต้นเสียงผ่านสนามหญ้าสีเขียวขจีเห็นเหล่าภูติพรายสาวๆรายล้อมร่างๆหนึ่งซึ่งรังแต่จะปล่อยเปลวเพลิงสีฉานให้ได้เห็นออกมาเป็นระยะๆ


ถูกต้องแล้วชายหนุ่มทางฝั่งตรงข้ามที่กำลังหยอกล้อกับอิสตรีเหล่านั้นคือเจ้าชายรัชทายาทของอาณาจักรคิมหันต์ทางตอนใต้ ผู้สืบทอดพลังอันแข็งกล้าแห่งเปลวเพลิงที่ทรงเสน่ห์เหลือร้าย...เจ้าชายเร็น


“ฮะๆๆ...ใจเย็นๆแม่ลูกแกะน้อยทั้งหลาย...พวกเจ้า...” เพียงหางตาเท่านั้นที่ตวัดมองไปยังแหล่งที่มาของความเย็นเยือกฟากตรงข้ามเสียงที่เอ่ยร่าเริงตามแบบฉบับหนุ่มเจ้าสำราญก็ยิ่งดังขึ้นในคำสุดท้ายหมายจะให้อีกฝ่ายได้ยินอย่างชัดเจน “จะได้รับจุมพิตจากข้าครบทุกคนแน่นอน...ฮะๆๆๆ”




นี่คือโทษของเจ้า...




ที่ไม่รักษาสัญญา...




.




.




.




มือน้อยๆพยายามสร้างไฟแผดเผาดินเหนียวที่ตัวเองอุตส่าห์อยู่นานสองนานจนกระทั่งเปรอะเปื้อนไปหมดทั้งตัว เมื่อดินเหนียวเริ่มเกาะตัวแข็งแล้วจึงรีบหยิบไปชาน้ำอุ่นๆ หวังจะเอาไปเป็นของขวัญให้คนสำคัญ เท้าเล็กๆวิ่งโร่ไปตามทางเดินหิน บนใบหน้าระบายไปด้วยรอยยิ้มร่าเริง


แต่เมื่อเขาเลี้ยวไปทางตามตรงมุมอาคาร ก็เห็นภาพที่ทำให้โทสะในใจลุกโชนขึ้นมา ริมฝีปากที่สัญญาไว้ว่าเป็นของเขาคนเดียวกลับถูกคนอื่นช่วงชิงไปต่อหน้าต่อตา


“น...นะ...นา...นานามิจัง...” เสียงใสของมาซาโตะเอ่ยตะกุกตะกัก ไม่ได้ขยับร่างกายไปไหน




ถึงกับตกใจ...




เพราะเป็นห่วงพรายนั่น...




แล้วดินเผาในมือน้อยของเจ้าชายจินงูจิก็ร่วงหล่นลงสู่พื้นพร้อมกับความไว้วางใจในวาจาแหลกสลายไปพร้อมกัน เขาตัดสินใจหันหลังแม้อีกฝ่ายจะรู้ตัวว่าเขายืนอยู่ตรงนั้น และพยายามวิ่งตามมา แต่ในเวลานี้เขาไม่มีแก่ใจที่จะฟังอะไรก็แล้วที่มาจากปากของคนไร้สัจจะอีก




.




.




.







ตูบี๋ กอนตี้หนิว T^T

Comment

Comment:

Tweet

ค้างงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง

#2 By freyachan on 2012-03-18 13:55

ระ...รับทราบค่า=[]=!?

#1 By Diletto_H on 2012-03-14 00:34